Na kartach ksiąg prorockich Williama Blake’a przewijają się tajemnicze postacie, symbolizujące różnorodne stany ducha, aspekty osobowości i etapy życia człowieka. Zaślubiny Piekła i Nieba są jedną z takich ksiąg w twórczości angielskiego preromantyka. Poemat udostępniliśmy w tłumaczeniu Mateusza Pazdura.

Tworzony w latach 1790–1793 utwór poetycko-prozatorski Zaślubiny Piekła i Nieba (ang. The Marriage of Heaven and Hell) zaliczany jest właśnie do ksiąg prorockich i stanowi zdecydowanie jedną z bardziej przystępnych pozycji z tego zbioru. William Blake przedstawia w nim fantastyczne wizje, w których podróżuje przez piekło i kosmos, debatuje ze starotestamentalnymi prorokami i wchodzi w spór ze swoim aniołem stróżem. Fragmenty te przeplatają się z polemiką Blake’a z tradycyjną koncepcją dobra i zła oraz refleksjami na temat natury religii. Nie brakuje także elementów poezji, takich jak otwierający utwór Argument czy finałowa Pieśń wolności. W tekście utworu da się zauważyć inspirację Rajem utraconym Johna Miltona, Pismem Świętym, Boską komedią Dantego, a także naukami szwedzkiego filozofa i mistyka Emmanuela Swedenborga.

Nawiązania do Zaślubin Piekła i Nieba możemy odnaleźć we współczesnej kulturze, także popularnej. Fragment o „drzwiach percepcji” (ang. the doors of perception) posłużył za tytuł eseju Aldousa Huxleya z roku 1954, popularnego w czasach kontrkultury hipisowskiej. Nazwa zespołu The Doors również stanowi nawiązanie do koncepcji „drzwi percepcji” Blake’a. Z kolei w roku 1998 norweska grupa Ulver wydała album Themes from William Blake’s The Marriage of Heaven and Hell, będący muzyczną wersją Zaślubin Piekła i Nieba. W literaturze polskiej zaś nawiązanie do twórczości angielskiego poety-mistyka odnajdujemy w tytule powieści Olgi Tokarczuk Prowadź swój pług przez kości umarłych z 2009 roku, który został zaczerpnięty z jednego z przysłów Piekła zawartych w utworze Blake’a.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Monika Sałach, Aleksandra Sekuła.