Teatrzyk „Zielona Gęś” Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego to zbiór 160 scenek dramatycznych, które pierwotnie ukazywały się na łamach „Przekroju”. Mają one charakter satyryczny – kpią z socrealistycznej rzeczywistości, ośmieszają polską inteligencję, politykę, społeczeństwo, przywołują postaci z mitologii i z historii, śmieją się z bufonady i mesjanizmu. Gałczyński robi to z właściwą sobie finezją, doskonale wprowadzając żart słowny, sytuacyjny czy groteskę.

Wśród najważniejszych postaci pojawiających się na scenie „Gęsi” (a przy okazji oddających różne cechy społeczeństwa) znajdują się Profesor Bączyński, poetka Hermenegilda Kociubińska, młodzieniec Alojzy Gżegżółka, Piekielny Piotruś, Osiołek Porfirion, czy Fafik, najpopularniejszy pies świata.

Zalążków „Zielonej Gęsi” należy szukać nawet w latach dwudziestych XX wieku, w improwizacjach K. I. Gałczyńskiego oraz jego przyjaciół, m.in. W. Sebyły i S. M. Salińskiego. W 1946 „Gęś” zadebiutowała w „Przekroju”, a kolejne scenki ukazywały się aż do roku 1950 i były bardzo cenione przez czytelników.

„Zielona Gęś” doczekała się licznych adaptacji na scenie, ale również w radiu i w telewizji. Do najsłynniejszych należą choćby interpretacje w Kabarecie Olgi Lipińskiej. Teatrzyk Gałczyńskiego pozostaje jednym z najważniejszych dzieł w dorobku autora.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Martyna Boncal, Jan Grzybowski, Ilona Kalamon, Aleksandra Kopeć-Gryz, Kornel Myczko, Aleksandra Sekuła, Anna Stasiek, Wiktoria Szydłowska, Dagmara Śniowska.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego pochodzących z Funduszu Promocji Kultury – państwowego funduszu celowego.