Ślepcy to jeden z najbardziej znanych dramatów belgijskiego laureata Literackiej Nagrody Nobla, jednoaktowa sztuka teatralna z wczesnego okresu twórczości Maeterlincka.

Dwunastka niewidomych mężczyzn i kobiet siedzi na głazach i pniach pośrodku ciemnego lasu. Czekają na powrót swojego opiekuna, starego księdza, który wyprowadził ich z przytułku na spacer. On jednak nie przychodzi. Niewidomi rozmawiają między sobą. Wydaje się, że upłynął już długi czas i coraz bardziej się niepokoją. Jak teraz odnajdą drogę powrotną?

W Ślepcach Maeterlinck realizuje koncepcję dramatu statycznego, inspirowaną tragediami Ajschylosa i Sofoklesa. Sztuka opiera się niemal wyłącznie na dialogach bezwolnych i biernych, bezimiennych, ledwie zarysowanych postaci. W odróżnieniu od wzorców antycznych szkicowa, statyczna akcja przedstawia tragedię życia codziennego, nie ma w niej bohaterstwa ani wielkich, nadzwyczajnych czynów i wydarzeń. Tragedią jest samo życie, z jego egzystencjalnym lękiem i bezradnością wobec przeznaczenia, z samotnością człowieka, strachem przed nieznanym i śmiercią. Łącząc dawne środki sceniczne ze współczesnymi koncepcjami filozoficznymi, nastrojowością i tajemniczą atmosferą, Maeterlinck zapoczątkował nowy nurt dramatu — symbolizm.

Opracowanie redakcyjne i przypisy: Wojciech Kotwica.